Cəfərzadə AysuAğdam 

Cəfərzadə Aysu

14 iyul 2020-il idi. Evi­miz­də hər kə­sin üzün­də sə­bə­bi­ni bil­mə­di­yim bir hüzn var­dı. Bu za­man te­le­vi­zor­dan eşit­di­yim xə­bər mə­ni çox sar­sıt­dı. Ge­ne­ral Po­lad Hə­şi­mov və bir ne­çə yük­sək rüt­bə­li hərb­çi­lə­ri­miz er­mə­ni təx­ri­ba­tı nə­ti­cə­sin­də To­vuz is­ti­qa­mə­tin­də qəh­rə­man­ca­sı­na şə­hid olub­lar. Er­mə­ni­lə­rə qar­şı nif­rət və in­ti­qam his­sim da­ha da art­dı.

Sent­yab­rın 27-i idi. Hə­lə yu­xu­dan oyan­ma­mış­dım. Qə­fil ana­mın hə­yə­can­lı sə­si­ni eşit­dim. Təy­ya­rə­lə­rin sə­si­nə ha­mı çö­lə qaç­dı.

44 gün­lük zə­fər ta­ri­xi baş­lan­mış­dı.

Atam I Qa­ra­bağ mü­ha­ri­bə­si iş­ti­rak­çı­sı, həm də I qrup əlil­dir. Atəş səs­lə­ri eşi­di­lən ki­mi atam bi­zi hə­yə­ti­miz­də əv­vəl­cə­dən qa­zıl­mış sən­gə­rə səs­lə­di. Az­yaş­lı qar­da­şım qor­xu­dan ağ­la­yır­dı. Bir az son­ra bir po­lis və­ziy­yə­tin cid­di ol­ma­sı ilə bağ­lı kən­di tərk et­mə­yi­mi­zi söy­lə­di. Biz kənd­dən çıx­ma­ğa məc­bur ol­duq. Ax­şam sa­at­la­rın­da apa­rı­cı­nın se­vinc göz yaş­la­rı ilə Cəb­ra­yıl və Fi­zu­li­nin bir ne­çə kən­di­nin azad edil­di­yi­ni söy­lə­yər­kən, ata­mın se­vinc göz yaş­la­rı­nı heç vaxt unut­ma­ya­ca­ğam.

Ayın 29-u ata­ma zəng gəl­di, onun üz ifa­də­si­nin də­yi­şdi­yi­ni gör­dük. Sə­bə­bi­ni so­ru­ş­an­da isə düşmə­nin atı­ğ­ı mər­mi­lər­dən bi­ri­nin evi­mi­zin qar­ş­ı­sı­na düşdüyünü, evi­mi­zə zi­yan dəy­di­yi­ni öy­rən­dik. Əv­vəl bir az kə­dər­lən­dik. Tə­bii ki, 2012-ci il­dən qu­rub-ya­ra­tı­ğ­ı­mız ev cid­di zi­yan gör­müşdü. Pən­cə­rə­lər, qa­pı­lar, dam ör­tüyü, dar­va­za və bə­zi məşiət əşya­la­rı ya­rar­sız ha­la düşmüşdü. An­caq son­ra ke­çir­di­yi­miz qürur his­si tə­əs­süf his­si­ni üstə­lə­di. Çünki bi­zim evə bə­zi zi­yan­lar dəy­di, an­caq qar­ş­ı­lı­ğ­ın­da düşmən tap­da­ğ­ı al­tın­da tor­paq­la­rı­mız or­du­muz tə­rə­fin­dən ge­ri qay­ta­rıl­dı. Bi­zim üçün bun­dan bö­yük se­vinc nə ola bi­­lər­­di­­?! Tək bi­zim üçün yox, bütün Azər­bay­can xal­qı üçün.

44 günlük müha­ri­bə­də o qə­dər müxtə­lif hiss­lər ke­çir­dim ki, söz­lə an­lat­maq be­lə çə­tin­di. Həm qürur, həm də hüzn var­dı içim­də. Hər gün gə­lən şəhid xə­bər­lə­ri, hər gün bir ana­nın oğul fər­ya­dı in­sa­nın içi­ni par­ça­la­yır­dı. Bun­dan əla­və cəb­hə­yə kö­nüllü ya­zı­lan əmim oğlu­nun ön cəb­hə­yə ça­ğrıl­ma­sı, xa­lam oğlu­nun dö­yüşlə­rin qız­ğ­ın nöq­tə­sin­də ol­ma­sı və ən əsa­sı ailə­mi­zin ən bö­yük it­ki­si – nə­nə­mi­zi itir­mə­miz bi­zim üçün çox ağir idi. Ya­şlı və xəs­tə ol­du­ğ­u üçün ev­dən bir qə­dər uzaq­da ol­maq, ke­çir­di­yi hiss­lər ona yük ol­du. Okt­yab­rın 17-i ölüm xə­bə­ri­ni eşit­dik. Bu xə­bər və bü­tün olan­lar, stress­lər ata­mın da xəs­tə düşmə­si­nə sə­bəb ol­du. An­caq bu müha­ri­bə bü­tün çə­tin­lik­lə­rə bax­ma­ya­raq bi­zə çox bö­yük se­vinc və qürur his­si də ve­rir­di.

Ali Baş Ko­man­da­mı­zın ver­di­yi xoş xə­bər­lər və nə­ha­yət 8 no­yabr Şuşanın azad olun­ma­sı xə­bə­ri bütün Azər­bay­can xal­qı­na, elə­cə də bi­zim bö­yük se­vin­ci­mi­zə sə­bəb ol­du. O se­vinc his­si­ni xa­tır­la­dıq­ca göz­lə­rim hə­lə də do­lur.

Bu müha­ri­bə həm də Azər­bay­can xal­qı­nın nə qə­dər qo­naq­pər­vər, yar­dım et­mə­yi se­vən ol­du­ğ­u­nu, hər za­man han­sı şəra­it­də olur­sa-ol­sun bir-bi­ri­nə kö­mək gös­tər­di­yi­ni sübut et­di. Be­lə ki, bu müha­ri­bə dö­nə­min­də biz ta­nı­ma­dı­ğ­ı­mız 2 fərq­li in­san­la­rın ailə­sin­də bir ne­çə gün qo­naq ol­duq. Bi­zi o qə­dər sə­mi­mi qar­ş­ı­la­dı­lar, bi­zə o qə­dər yax­ş­ı ba­xır­dı­lar ki, azər­bay­can­lı ol­du­ğ­u­muz üçün fəxr edir­dim. Bu tə­sa­düfi ta­nı­şlıq­lar o qə­dər gö­zəl ol­du ki, on­lar­la in­di də əla­qə­miz kə­sil­mə­yib. Bu müha­ri­bə biz­lə­rə çox şey öy­rət­di.

Fürsət­dən is­ti­fa­də edə­rək bu­ra­dan bütün həm­ya­şıd­la­rı­ma səs­lə­ni­rəm ki, bir­lik­də er­mə­ni van­da­liz­mi­ni bütün dünya­ya ta­nıt­maq üçün əli­miz­dən gə­lə­ni əsir­gə­mə­yək.

Cəfərzadə Aysu
Ağdam rayon Müşviq Hüseynov adına Əhmədağalı kənd tam orta məktəbi –
X sinif

Əlaqədar yazılar