Mustafayeva ŞəlaləAğdam 

Mustafayeva Şəlalə

27 sent­yabr 2020-ci il­də sa­at 6-da güc­lü bir sə­sə oyan­dıq. Mər­mi­nin sə­sin­dən, gu­rul­tu­sun­dan ada­mın qu­laq­la­rı tu­tu­lur­du. Səs­dən qor­xub ye­rə otur­dum. Ayaq­la­rım san­ki ye­rə ki­lid­lən­miş­di. Bu za­man atam ya­nı­ma gə­lib əli ilə qu­laq­la­rı­mı tut­du və mə­nə de­di:

– Qorx­ma, qı­zım, atan bi­zim igid­lər­dir. İn­di ge­dək, kənd­dən çıx­ma­lı­yıq.

Atam mə­ni ma­şı­na apar­dı. Ma­şın­la get­dik­cə kən­di­miz­də­ki in­san­la­rı gö­rür­düm. Ço­xu ma­şın­la, bə­zi­lə­ri isə pi­ya­da qa­çır­dı. Hə­lə kən­di­miz­dən çıx­ma­mış­dıq ki, bu za­man ma­şı­nın ar­xa­sın­ca qa­çan iti­mi­zi gör­düm. Göz­lə­ri ilə san­ki bi­zə yal­va­rır­dı ki, onu da apa­raq. Am­ma bu müm­kün ol­ma­dı. Biz Qu­zan­lı­da eşit­dik ki, er­mə­ni­lər ye­nə atəş­kəs re­ji­mi­ni po­zub. Atam bi­zi nə­nəm­gi­lə – Ağ­ca­bə­di­yə apar­dı. Əmim­gil, ba­bam­gil baş­qa ye­rə get­di­lər. İlk də­fə idi ki, ba­la­ca ailə­miz sə­pə­lən­miş, da­ğıl­mış idi. Qor­xur­dum ki, bir də əmim­gi­li gör­mə­yəm. Ma­şı­nın ar­xa­sın­ca göz­dən itə­nə qə­dər əmim­gi­lə ba­xır­dım. Son­ra on­la­rı da­ha gör­mə­dim və qar­şı­ya çön­düm. Bu za­man ana­mın göz­lə­rin­dən axan ya­şı gör­düm. Ana­ma su­al ver­dim ki, ana ni­yə ağ­lı­yır­sa­n? Anam ca­vab ver­mə­di və mə­ni qu­caq­la­dı. Mən də onun göz yaş­la­rı­nı sil­dim. Nə­ha­yət, gə­lib nə­nəm­gi­lə çat­dıq. Atam bi­zi qo­yub kən­də qa­yıt­dı. Ağ­ca­bə­di­də də si­lah səs­lə­ri eşi­di­lir­di.

Bir ne­çə gün son­ra te­le­vi­zor­da xə­bər­lər­də er­mə­ni van­dal­la­rı tə­rə­fin­dən iş­ğal al­tın­da olan tor­paq­la­rın azad edil­di­yi­ni eşit­dik. Atam qaç­qın idi. O, öz yur­dun­dan, kən­din­dən – Ağ­dam tor­pa­ğın­dan di­dər­gin düş­müş­dü. Di­dər­gin­li­yin nə ol­du­ğu­nu bi­lən atam bi­zi baş­qa ye­rə apa­ran­da nə­lər ya­şa­dı­ğı­nı uşaq da ol­sam an­la­yır­dım. Heç bir va­li­deyn ailə­si­nin, uşaq­la­rı­nın di­dər­gin ol­ma­sı­nı is­tə­məz. Atam üzü­müz­dən öpür­dü, am­ma gö­zü­mü­zə bax­mır­dı. Mən ata­mı ba­şa düş­dü­yüm­dən onu möh­kəm qu­caq­la­yıb, çox­lu-çox­lu öp­düm. Nə­lər de­mək is­tə­di­yi­mi ata­mın hiss et­di­yi­ni bi­lir­dim. Azad edil­di­yi əra­zi­lər­dən da­nı­şan za­man ba­ba­mın və nə­nə­min göz­lə­rin­də­ki ya­şı gör­düm. Bi­zim kən­di­mi­zə də mər­mi­lər düş­müş­dü. Kən­di­miz­də hər­bi tex­ni­ka yox idi. Am­ma bu­na bax­ma­ya­raq er­mə­ni­lər mül­ki əha­li­ni də atə­şə tu­tur­du. Son­ra atam bi­zə zəng elə­di ki, əmim Mus­ta­fa­yev Ni­ya­məd­di­nin evi­nə top dü­şüb. Çox qorx­dum. Bu­nu eşi­dən­də anam əmim­gil­lə da­nış­dı. Bir ne­çə gün son­ra atam bi­zə ye­nə zəng elə­di ki, kən­di­miz­də­ki Ey­vaz ki­şi­nin hə­yə­ti­nə mər­mi düş­mə­si nə­ti­cə­sin­də Ey­vaz ki­şi şə­hid olub. Ey­vaz ba­ba evi­ni qo­yub çıx­ma­mış­dı. Mən da­ha çox qorx­dum ki, ata­ma nə­sə olar. Onun üçün ata­ma de­dim ki, ata, gəl, xa­hiş edi­rəm. Sə­nə bir şey olar­sa, bəs biz ney­ni­yə­ri­k? Atam mə­nə de­di:

– Qı­zım, əgər ha­mı bu tor­pa­ğı qo­yub qaç­sa, bu tor­pa­ğı kim qo­ru­ya­ca­q? Atam kən­di­miz­də­ki ki­şi­lər­lə bir yer­də qa­lır­dı.

Da­ha son­ra qal­dı­ğı­mız Ağ­ca­bə­di­nin ye­ni Qa­ra­do­laq kən­din­də də atəş səs­lə­ri eşi­dil­di. Atam Ağ­ca­bə­di­də bir ev tap­dı və biz 11 ailə bir yer­də qal­dıq. Ağ­ca­bə­di­yə də mər­mi düş­dü və bir uşaq öl­dü. Atam qar­da­şım­la mə­ni Ba­kı­ya yol­la­dı və kən­də dön­dü. Biz ge­dən­də anam ağ­la­dı ki, ailəm pə­rən-pə­rən düş­dü.

Okt­yab­rın 30-da anam ata­mın ya­nı­na kən­də qa­yıt­dı. On­da çox qor­xur­duq ki, on­la­ra bir şey olar. Atam­la da­nış­dı­ğı­mız za­man te­le­fon­da si­lah səs­lə­ri eşi­di­lir­di. Ata­ma de­dim ki, çı­xın. Atam isə de­di ki, hə­yət­də qaz­dı­ğı­mız sən­gər var, si­lah sə­si eşi­dən­də anan və mən sən­gə­rə gi­ri­rik. No­yab­rın 10-u əmim zəng elə­di ki, tor­paq­la­rı igid əs­gər­lə­ri­miz azad edib. Bir ne­çə gün son­ra qar­da­şım­la mən kən­də qa­yıt­dıq. Kən­di­miz­də­ki in­san­la­rı gö­rən­də çox se­vin­miş­dim və hər bir in­sa­nın əlin­də, ma­şı­nın üs­tün­də dal­ğa­la­nan üç­rəng­li bay­ra­ğı­mı­zı gör­düm. Hər kəs bir-bi­ri­ni təb­rik edir və bir-bi­ri­ni qu­caq­la­yır­dı. Bu mə­nim 44 gün­lük Və­tən Mü­ha­ri­bə­sin­də ya­şa­dıq­la­rım idi.

 

Mustafayeva Şəlalə
Ağdam rayonu 91 nömrəli
tam orta məktəbi – XI sinif

Əlaqədar yazılar